Επιστροφή στα Περιεχόμενα

          Αρχική σελίδα

Mια άλλη πολιτική τοποθέτηση

Mέλος της Λεσβιακής Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

Ξεκινώντας θέλουμε να δηλώσουμε πως συμφωνούμε με τα αιτήματα της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών και επιθυμούμε να δώσουμε τη δική μας οπτική ώστε ο λόγος μας να γίνει κοινός. Στο πλαίσιο της Πορείας, που αποφασίστηκε πριν από λίγα χρόνια, έχουμε ξανά λόγο μετά από 20 σχεδόν χρόνια κι αυτή τη φορά ελπίζουμε σε έναν παγκόσμιο, πιο γυναικείο, πιο ισχυρό, πιο αλληλέγγυο λόγο. Ως λεσβίες δεχόμαστε πολλές διακρίσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και οι διακηρύξεις-συμβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μας περιλαμβάνουν.

Αν και αποδεδειγμένα ιστορικά γεγονότα δείχνουν πως οι λεσβίες είναι θύματα και εκτεθειμένες σε κάθε απόφαση, σκέψη ή δράση της οποιασδήποτε πολίτισσας/τη αυτού του πλανήτη. Κυβερνήσεις και μη σιωπούν ακόμη και σήμερα που θεωρείται πως ο πολιτισμός έχει φτάσει σε ύψιστα σημεία. Αυτός ο πολιτισμός για μας είναι η μεγαλύτερη απάτη και ταυτόχρονα ο χείριστος εχθρός μας. Ο πατριαρχικός πολιτισμός, από τότε που υπάρχει, μας αντιμετωπίζει με υποτέλεια, ρατσισμό, απαξία και βία.

Με την καταναγκαστική ετεροφυλοφιλία που προάγει και πρεσβεύει, μας καταδικάζει σε εκατομμύρια διακρίσεων και διαπράττει καθημερινά εγκλήματα εναντίον μας.

Σημειώνουμε εδώ τις πλέον συνηθισμένες διακρίσεις. Μας αυτοενοχοποιεί, διαδίδει μύθους αναπόδεικτους εναντίον μας, μας ψυχιατροποιεί κάνοντάς μας πειραματόζωα για να γιατρέψει την «ανωμαλία» μας με ό,τι καλύτερο διαθέτει η τεχνολογία της κάθε εποχής, μας κρατά με τη βία και την ενοχή στην αφάνεια. Επιλέγοντας είτε την άμεση-πρακτική βία για όποια εμφανιστεί (ακόμη και σήμερα αποτελεί αιτία θανάτου σε κάποιες χώρες η δήλωση του λεσβιασμού μας) είτε την έμμεση-σιωπηρή βία, για να μη μας περάσει από το νου να εμφανιστούμε. Ούτε να διεκδικήσουμε το, αυτονόητο για όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα, δικαίωμα της ελευθερίας. Κρατά ασφαλιστικές δικλίδες ανάμεσα στο νόμο και στην πράξη. Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι, αλλά εμείς είμαστε λιγότερο ίσες. Ενώ η ομοφυλοφιλία δεν είναι ποινικό έγκλημα για τον πατριαρχικό πολιτισμό, είναι οικονομικό έγκλημα.

Θεωρώντας πως οι λεσβίες δεν παράγουμε παιδιά και μ’ αυτό τον τρόπο αντιστεκόμαστε πιο φανερά στην ανδρική κυριαρχία, μας καταδιώκει με κάθε μέσο και η αλήθεια είναι ότι διαθέτει πάρα πολλά μέσα. Η πατριαρχική σεξιστική ετεροφυλόφιλη πρακτική μάς καθιστά αόρατες, ακυρώνοντας την ύπαρξή μας. Πιστεύουμε επίσης πως το νέο σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα αποδυναμώσει και ίσως αφανίσει κάθε γυναικεία κατάκτηση.

Η πολιτική, τα κόμματα, ποτέ, ακόμη και στις μεγαλύτερες διακηρύξεις τους, δεν μας έλαβαν υπόψιν τους. Στις επαναστάσεις που σφράγισαν την ιστορία της Δύσης δεν είχαμε καμία θέση (π.χ. Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, Ρωσική Επανάσταση το 1917, Ηνωμένα Έθνη, Παγκόσμια Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου).

Η εξουσία, όποια μορφή κι αν είχε/έχει, επιφυλάσσει για μας, ακόμη σήμερα, την πιο ισχυρή βία. Κάψιμο στο Μεσαίωνα, υποχρεωτικοί εγκλεισμοί σε μοναστήρια, τα μαύρα-ροζ τρίγωνα του Χίτλερ, αργότερα λοβοτομές, ψυχοθεραπείες που καταναγκαστικά μας ωθούν σε ετεροφυλοφιλία. Βία σε καιρούς πολέμου, αλλά και μη. Εξ ορισμού είμαστε ενάντιες στη βία και είναι κοινός τόπος πως όχι μόνο βιασθήκαμε/βιαζόμαστε, αγνοηθήκαμε/αγνοούμαστε, μείναμε/μένουμε αόρατες, αλλά και καπελωθήκαμε/καπελωνόμαστε. Σε κάθε μας διεκδίκηση οι φίλοι-συναγωνιστές δεν είχαν ούτε έχουν χώρο και χρόνο για μας. Κάθε γυναικεία διεκδίκηση-δικαίωμα παραγκωνίστηκε/παραγκωνίζεται στο όνομα του κοινού αγώνα, που τελικά μόνο κοινός δεν ήταν, ούτε είναι. Με εξαιρετική ευκολία οι φίλοι μας μίλησαν/μιλούν για τον αγώνα που προείχε/προέχει παντός άλλου αγώνα και τήρησαν αξιοθαύμαστη σιγή για τις συνέπειες που είχε/έχει ο αγώνας σε μας.

Είμαστε μειονότητα μέσα στη μειονότητα των γυναικών, σιωπηλότερες όλων, αλλά νομίζουμε πως πρέπει να δώσουμε τέλος στη σιωπή, στην ενοχή, στη βία και σε κάθε μορφής διάκριση, έχοντας και προβάλλοντας την ταυτότητά μας μέσα στην ομπρέλα του φεμινιστικού κινήματος, μιας και παντοτινή μας πεποίθηση ήταν/είναι πως μόνο οι γυναίκες μπορούν να μας καταλάβουν καλύτερα, συμπαραστεκόμενες ενεργά πια και στα δικά μας δικαιώματα. Έργο δικό μας και δικό σας είναι να ακουστούμε επιτέλους και να μη μας χωρίσουν πάλι οι φόβοι του παρελθόντος ότι εμείς βλάπτουμε το κίνημα, ότι ο λόγος των γυναικών δεν έχει «πέραση», ότι είμαστε παράλογα ακραίες, ότι δεν αντιπροσωπεύουμε το φεμινιστικό κίνημα. Από γενέσεως του φεμινιστικού κινήματος υπάρχουμε, συμμετέχουμε σε αυτό, ακόμη και για αιτήματα που δεν μας αφορούσαν πάντοτε και άμεσα. Η κοινή Πορεία ας γίνει στόχος και οι διαφορές μας όπου υπάρχουν ας μην ξαναγίνουν εμπόδιο στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.

 Διεκδικητικές προτάσεις:

1. Η τροποποίηση του άρθρου 1419/1984 να καταργηθεί.

Να εισαχθεί νέο άρθρο με το εξής περιεχόμενο: «Όποια/ος με λόγο ή έργο ή με οποιαδήποτε άλλον τρόπο προσβάλλει την τιμή άλλης/ου ή εκδηλώνει περιφρόνηση και απαξία προς το πρόσωπό της/ου για λόγο που έχει σχέση με το φύλο, τη σεξουαλική κατεύθυνση, τη φυλή, το χρώμα, την καταγωγή, την εθνική προέλευση, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τη σωματική δυνατότητα, την ηλικία να τιμωρείται».

2. Καμία διάκριση με βάση τη διαφορετικότητα, κι αυτό να κατοχυρωθεί συνταγματικά και να τιμωρούνται με βαριά πρόστιμα οι παραβάτες.

3. Να μην αποτελούν αιτία απόλυσης ή μη πρόσληψης για καμιά/κανέναν η σεξουαλική κατεύθυνση, το φύλο, η ηλικία, το χρώμα, η καταγωγή, η εθνική προέλευση, η γλώσσα, η θρησκεία, η σωματική δυνατότητα.

4. Κάθε είδους βία να τιμωρείται και στη βία να συμπεριληφθεί η σεξουαλική παρενόχληση.

5. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις να έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν ως πολιτική αγωγή σε δίκες και επίσης να καταθέτουν μηνύσεις.

6. Να αναγνωριστεί η συμβίωση με ληξιαρχική πράξη στο δημαρχείο ή ο γάμος και να τεθεί σε ισχύ κάθε δικαίωμα που απορρέει, όπως σε έναν ετεροφυλόφιλο γάμο.

7. Να επιτραπεί η υιοθεσία παιδιών καθώς επίσης η πολιτεία να δίνει την επιμέλεια των λεσβιών-ομοφυλόφιλων εφήβων σε λεσβίες-ομοφυλόφιλους ενήλικες όταν οι βιολογικοί τους γονείς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δεχτούν το λεσβιασμό-ομοφυλοφιλία των παιδιών τους ή τα κακοποιούν εξαιτίας της σεξουαλικής τους κατεύθυνσης. Οι λεσβίες/ομοφυλόφιλοι θα αναλαμβάνουν την επιμέλεια-κηδεμονία και την εξοικείωση-αποδοχή από τις/τους εφήβους της σεξουαλικής τους κατεύθυνσης.

8. Να μη στερείται καμιά/κανείς την κηδεμονία των παιδιών του εξαιτίας της σεξουαλικής κατεύθυνσης.

9. Να αρχίσει επιτέλους το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής και να διδάσκεται σε αυτό πως η σεξουαλικότητα έχει πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις, καμία δεν είναι λάθος ή μη φυσιολογική και όλες έχουν τα ίδια δικαιώματα.

10. Στα σχολικά βιβλία να υπάρξει εξίσου η εικόνα της οικογένειας με κάθε μορφή-σχήμα που αυτή μπορεί να έχει. Λεσβιακή, ομοφυλόφιλη, εκτεταμένη, επανασυσταμένη, ετεροφυλόφιλη, διαφυλετική, αλλόθρησκη, μονογονεϊκή, σωματικών δυνατοτήτων κ.λπ.

11. Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να επεμβαίνει το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο όταν προσβάλλεται, υποτιμάται η οποιαδήποτε σεξουαλική κατεύθυνση. Να υπάρξουν σε όλα τα μέσα εκπομπές, άρθρα, ειδήσεις για τα δικαιώματα των λεσβιών. Οι διαφημίσεις να προβάλλουν κάθε μορφή σεξουαλικής κατεύθυνσης εξίσου, χωρίς να πορνογραφούν, να προσβάλλουν ή να υποτιμούν.

12. Να δημιουργηθούν από την πολιτεία ομάδες γονέων που θα βοηθιούνται να αποδεχτούν τη σεξουαλική κατεύθυνση των παιδιών τους, χωρίς ενοχές, βία και ψυχιατροποίηση των παιδιών τους.

13. Ο Ιατρικός Σύλλογος και τα αρμόδια όργανα πρέπει να πάψουν να δέχονται να «θεραπεύσουν» το λεσβιασμό-ομοφυλοφιλία και σε καμία περίπτωση να μην οδηγούν την όποια θεραπεία στην ετεροφυλοφιλία. Να υπάρξουν δεσμεύσεις των επίσημων οργάνων ότι θα προστατεύουν την όποια σεξουαλική κατεύθυνση.

14. Η πολιτεία να οργανώνει καμπάνιες σεβασμού της διαφοράς όσον αφορά τη σεξουαλική κατεύθυνση, το φύλο, το χρώμα, το έθνος, τη θρησκεία, τη σωματική ικανότητα.

15. Να δοθεί το δικαίωμα επανένωσης οικογενειών και για τις λεσβίες που είναι μετανάστριες στην Ελλάδα.

16. Να δίνεται πολιτικό άσυλο λόγω διώξεων ή, όταν θίγεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξαιτίας της σεξουαλικής κατεύθυνσης.

17. Η εκκλησία να παρέχει κάθε θρησκευτικό δικαίωμα στις πολίτισσες/ες άσχετα από τη σεξουαλική τους κατεύθυνση.